የጻዲቅ ሕልፈት

በፓራሻችን መጀመሪያ ላይ ቶራ የቅዱሱ ሕዝብ መሥራች ስለሆነችው ስለ እናታችን ሣራ ዕ״ሀ ሕልፈት ይነግረናል። በምድር ላይ የኖረችባቸው ዘመናት ሁሉ በንጽሕናና በቅንነት ፈጣሪን የማገልገል አንድ ወጥ ሕይወት ነበሩ። ጠቢባኖቻችንም በሚድራሽ በመዝሙረ ዳዊት ስለተጻፈው «እግዚአብሔር የፍጹማንን ዘመን ያውቃል» ሲያስተምሩ፣ ይህች በሥራዋ ፍጹም የነበረችው ሣራ ናት ብለዋል።

አብርሃም አባታችን ለሣራ ሙሾ አውጥቶ ከጨረሰ በኋላ ቶራ እንዲህ ትላለች፦ «አብርሃምም ከሬሳው ፊት ተነሣ»። «ከሬሳው ፊት» ማለት ምን ማለት እንደሆነ መረዳት ያስፈልገናል።

በእርግጥም ይህን በገማራ ቃል መሠረት ማብራራት ይቻላል። ገማራ እንዲህ ይላል፦ በሽተኛ በሚሞትበት ሰዓት የሞት መልአክ ወደ እርሱ ይመጣል፤ ሰውነቱ ሁሉ በዓይኖች የተሞላ ሲሆን የተመዘዘ ሰይፍ በእጁ ይዟል፤ በሰይፉም ላይ የመራራ ጠብታ ተንጠልጥላለች። በሽተኛው ሲያየው እጅግ ይንቀጠቀጣል፤ ከድንጋጤው ብዛት አፉን ይከፍታል፤ ወዲያውም መልአኩ መራራዋን ጠብታ ወደ አፉ ይጥላል። ከዚያች ጠብታ የተነሣ በሽተኛው ይሞታል፣ ሰውነቱ ይሸታል፣ ፊቱም ይገረጣል፣ ውበቱንም ያጣል።

ነገር ግን ይህ ሁሉ የሚሆነው በሕይወት ዘመናቸው የልባቸውን ምኞት ተከትለው በተታለሉና በዚህ ዓለም ጨለማ ቁሳዊ ነገሮች ውስጥ በተዘፈቁ ሰዎች ላይ ብቻ ነው። ጻዲቃን ግን — በሕይወት ዘመናቸው ሁሉ ከክፉ ዝንባሌያቸው ርቀው ከፈጣሪያቸው ጋር የተጣበቁ፣ ቀንና ሌሊት በቶራና በሚጽቮት የተጠመዱ፣ በልዩ ልዩ ቅድስናም ራሳቸውን የቀደሱ — ሕልፈታቸው በዚያ መልአክ አማካይነት አይደለም፤ በራሱ በሐሼም በክብሩ ነው እንጂ።

ጻዲቅ የሚያርፈው በራሱ በሐሼም፣ ከላቀ ደስታ የተነሣ ነው

የጻዲቅ የሕልፈት ጊዜ ሲደርስ፣ ሐሼም በክብሩና በግርማው ብርሃን ይገለጥለታል። በዚያን ሰዓት ነፍሱ በዚህ ዓለም ደስታዎች ሁሉ መካከል አቻ የሌለው የላቀ ደስታ ይሰማታል፤ ከዚያም የላቀ ደስታ የተነሣ ከሥጋው ወጥታ በሰማይ ወዳለው አባቷ እቅፍ ትዘልላለች፤ ይህንንም ዓለም በማጣቷ ምንም ዓይነት ኀዘን ፈጽሞ አይሰማትም። ይህም ስለ ጻዲቃን የሚነገረው «የመሳም ሞት» ነው።

የጻዲቃን ሕልፈት በዚያ መልአክ አማካይነት ስላልሆነ፣ በሰይፉ ላይ ከተንጠለጠለችው መራራ ጠብታም ፈጽሞ ስለማይቀምሱ፣ ከሞቱ በኋላ ብዙ ዓመታት ቢያልፉም ሥጋቸው ፈጽሞ አይሸትም። ይልቁንም «የልብስሽም ሽታ እንደ ሊባኖስ ሽታ ነው» እንደተባለው ድንቅ መዓዛ ከእርሱ ይወጣል። የፊታቸውም ውበት — ሐሼም ይጠብቀን — ወደ ክፉ ፈጽሞ አይለወጥም፤ ይልቁንም በድንቅ ብርሃን ማብራቱን ይቀጥላል፤ ከሞታቸውም በኋላ ፈገግ ማለታቸውን ይቀጥላሉ። ስለ መምህራችን ሙሴ ዕ״ሀ «ሙሴም በሞተ ጊዜ ዕድሜው መቶ ሀያ ዓመት ነበረ … ብርታቱም [አልሸሸም]» እንደተባለው፤ ይህም ማለት «ከሞተ በኋላ እንኳ መበስበስ አልገዛውም፣ የፊቱም መልክ አልተለወጠም» ማለት ነው።

ከዚህ በኋላ ስለ እናታችን ሣራ «አብርሃምም ከሬሳው ፊት ተነሣ» የተባለው ምን ማለት እንደሆነ በደንብ ይገባናል። በመልአኩ አማካይነት የሚሞትና በሰይፉ ላይ ከተንጠለጠለችው መራራ ጠብታ የሚቀምስ ማንኛውም ተራ ሰው ከላይ እንደተገለጸው የፊቱን መልክ ያጣል፤ «ፊት» የሚባል ነገርም አይቀርለትም።

እናታችን ሣራ ግን ዘመኗ ሁሉ በቅድስናና በንጽሕና የተሞላ ስለነበረ፣ በዚያ መልአክ አማካይነት አላረፈችም፤ ከዚያች መራራ ጠብታም አልቀመሰችም። ከዓለም መለየቷ በራሱ በሐሼም በክብሩ፣ በ«መሳም ሞት» ነበር። ስለዚህ የፊቷ ውበት ፈጽሞ አልተለወጠም፤ ከሕልፈቷም በኋላ በክቡር ብርሃንና በድንቅ ውበት ማብራቱን ቀጠለ፤ በዚያችም ሰዓት እንኳ «ፊት» ነበራት።